Γράφω, γράφω, γράφω, γράφω. Litera script a ma net! Πληρώνω τσάμπα πράμα και πετάω ένα άγχος. Ταξιδεύω, δουλεύω, ξενυχτάω, τραγουδάω, χορεύω, πίνω, γράφω, αγαπάω, πονάω, δεν κλαίω. Ναι χορεύεις! Τι χορεύεις; Τι τραγουδάς; Εγώ το μόνο που ακούω είναι το τραγούδι «Όλου του κόσμου οι Κυριακές μες το χαμόγελο σου» και το μόνο που χορεύεις είναι το ζεϊμπέκικο την «Ευδοκία». Καλά την επόμενη φορά, θα χορέψω το «Από πιτσιρίκα σε λέγανε μπαμπέσα» τη «Πειραιώτισσα» και το «Ιτιά, Ιτιά λουλουδιασμένη». Και θα τραγουδήσω «Την εικόνα σου σεβάστηκα». Γιατί το Ιτιά, Ιτιά; Σε έπιασε το βουκολικό σου; Άρεσε στο πατέρα μου. Το χόρευε ο πατέρας μου. Τι άλλο θέλεις; Την αλήθεια. Τι σε βασανίζει; Γιατί πονάς; Πες μου γιατί, σε παρακαλώ; Ανησυχώ. Σε χάνω. Από πού με χάνεις; Απ τον καθρέφτη. Όλο και περισσότερο. Δεν το αντέχω. Πες μου τι συμβαίνει; Δεν μίλησα ποτέ. Έσπασα τον καθρέφτη.