Να αφήνεις πίσω σου τόση ανθρώπινη στάχτη, ένα έγκλημα δίχως τιμωρία. Να φεύγεις από τούτη τη πόλη που σε χαράκωσε βαριά, γερνάς κι ούτε φαντάστηκες ποτέ ότι θα ζήσεις και αυτό, μπροστά σε μια οθόνη να μετράς αριθμούς να μετράς καμένη σάρκα, να τρέχουν τα μάτια σου ποτάμι! να θέλεις να μην ακούσεις άλλο, να μην μάθεις άλλο. Εδώ δίπλα σου στα μέρη που περπάτησες που γέλασες, στη θάλασσα στο μπλέ λιμανάκι, χρόνια ολόκληρα μια ζωή. Τώρα, να ξεβγάζουν πνιγμένους παιδιά, νέοι, γέροι, μάνες μήτε ακούς να χτυπούν λυπητερά οι καμπάνες! μάζεψες πίκρα, πίκρα τι κι αν δεν ήταν δικοί σου άνθρωποι, ποιος ορίζει ότι πονάς μόνο με το δικό σου άνθρωπο, θεατής σε μια τραγωδία ζωντανά μπροστά στις οθόνες να ακους να ακους να λες, δεν γίνεται θεέ μου δεν γίνεται, να καούν οι άνθρωποι σαν τα ποντίκια, εγκλωβισμένοι τούτης της γης οι βαριά σταυρωμένοι! Τι είναι αυτό που ζεις που να χωρέσει το άδικο που να χωρέσει το φονικό που να χωρέσουν έντεκα παιδικές ψυχούλες έντεκα κορμάκια βρήκαν τραγικό θάνατο! πριν ζήσουν πριν ζήσουν. Οι ψυχές των ανθρώπων ταξίδεψαν κι έμεινε στη γη μια τεράστια πληγή ήρθαν οι μεγάλοι της εξουσίας οι γάλοι που όλα τα έκαναν καλά. Κανείς! κανείς! δεν φταίει φταίνε τα σύρματα φταίει ο άνεμος φταίνε τελικά αυτές οι 104 ψυχές κλεισμένες σαν τα ποντίκια ψήθηκαν!! πάνω στις στάχτες σύρθηκαν. Οι Μαμωνάδες σας αρνήθηκαν. 28-11-2025 Αδαμοπούλου Γεωργία