Με δίκασε η μοίρα μου Όπου είμαι, όπου βρεθώ λευκή μέρα δεν βλέπω ν΄αντισταθώ πιά δεν μπορώ μα άλλο δεν αντέχω... Πήρα τον δρόμο τον κακό πού πέτρες είν΄γεμάτος δεν βρίσκω τόπο να σταθώ πάντα είμαι στον πάτο... Με δίκασε η μοίρα μου μ΄έβαλε τιμωρία το μαύρο μου το ριζικό ήτανε η αιτία με άφησε η τύχη μου μές στου λουτρού τα κρύα. Είμ΄αποπαίδι της ζωής με ξέχασε η μοίρα λίγη χαρά μές στην ψυχή εγώ ποτέ δεν πήρα... Εγώ δεν έχω σπιτικό δεν έχω πού να πάω πότ΄από΄κεί, πότ΄από΄δώ σαν τον τρελλό γυρνάω... Με δίκασε η μοίρα μου μ΄έβαλε τιμωρία το μαύρο μου το ριζικό ήτανε η αιτία με άφησε η τύχη μου μές στού λουτρού τα κρύα... Με-ά-φη-σε-η-τύ-χη-μου μές-στού-λου-τρού-τα-κρύ-α.