Πατέρα μου είχες μια καρδιά που χώραγε τον κόσμο. Τα λόγια σου όταν βγαίνανε μυρίζανε δυόσμο. Το χιούμορ σου αξεπέραστο, ξυράφι το μυαλό σου. Έως το τέλος δεν έχασες στιγμή τον εαυτό σου. Σε πρόδωσε η καρδούλα σου, κι ας ήτανε μεγάλη. Μακάρι να γινότανε να πάρουμε μιαν άλλη. Τώρα εκεί που βρίσκεσαι, με φίλους θ’ ανταμώσεις. Στ’ αδέρφια σου και στους γονείς, φιλιά να τους εδώσεις. Κι αν είμαι κι εγώ άξιος, θα σμίξουμε πατέρα. Να δεις κουβέντες όμορφες θα κάνουμε εκεί πέρα.