Στο σταυροδρόμι στέκει επιβλητικός ο τόπος του συναπαντήματος με τον ήλιο κατάματα, σαν ένα τραγούδι πέραν του κόσμου ετούτου, λες κι είναι έτοιμος να βουλιάξει στα αβαθή νερά της θάλασσας συντροφιά με τον κατάμαυρο βρεγμένο ουρανό. Στον αύλειο χώρο συγκρούονται κάθε πρωί η Ανατολή και η Δύση, με θεατές τον Βορρά και τον Νότο, κι όλα τα δρώμενα συντελούνται με τα μάτια να σε κοιτάζουν πότε με φόβο και πότε με απίστευτη γαλήνη, ενίοτε δε και με τα δυο συγχρονισμένα, σαν έρωτας που συγκλονίζει την καρδιά, ίδιος με τον τραχύ άνεμο που κατεβαίνει απ' τα βουνά. Στο κάτω κάτω της γραφής, χωρίς τα καμώματα η ιστορία δεν προχωράει...η προσευχή δεν έχει ευχή... Κι αν κρατηθήκαμε με δύναμη απ' τα βράχια, κι αν σμίξαμε τις ανάσες μες την βροχή κι αν κλείσαμε τα μάτια μπροστά στις συμπληγάδες, ο καημός μας οδήγησε για να κρατηθούμε όρθιοι απ' την δαμόκλεια σπάθη της σφοδρής σφυρηλάτησης. Πλέον η νύχτα μας βρίσκει με στόματα ερμητικά κλειστά γεμάτα με μυστικά που νανουρίζει ο ήχος της καταιγίδας. Στο χαμηλωμένο φως που δεν γνωρίζει από υπερηφάνεια βασιλεύεις εσύ που την ξέρεις απέξω κι ανακατωτά! Κλείνοντας το φως και το κεφάλαιο, φεύγουμε τόσο μακριά, ώστε να μην ακούσουμε τον θόρυβο της αδιαφορίας.