ασορτί Με ένα μικρό πήδο, είμαι έξω απ’ το μετρό. Ακούω της καρδιάς το χτύπο, κι ένας μούργος κουνά την ουρά. Γνώριμα μαγαζιά και δρόμοι, ο στεντόρειος ο μουσικός, με τρία ευρώ βιβλία πουλά στον πάγκο ένας χοντρός. Κοντοστέκομαι για λίγο και την πόρτα ανοίγω. Φώτα, μουσική κι εσύ — Καθόσουν κοντά στο πιάνο με ένα πουλόβερ μουσταρδί. Απ' τα μάτια μου δεν σε αφήνω, να ’μαστε πάλι ασορτί. Είσαι όμορφη ως συνήθως. Έχω τόσα να σου πω, μα δεν βγάζω λέξη, το χέρι σφιχτά σου κρατώ. Έρχονται κι οι καφέδες με δυο μπισκότα κλασικά. Βλέπω στα μάτια σου μια γλύκα, και τ’ απλά γίνονται μαγικά. Την πόρτα σ’ ανοίγω να βγούμε, στη βοή να ξαναμπούμε. Δεν με τρομάζει τίποτα και κανείς, Περάσαμε τόσα και τόσα, που τα ξέπλυνε η βροχή. Τίποτα άλλο δεν μετράει, αφού ’μαστε πάλι ασορτί. Όμως, πριν αλέκτωρ λαλήσει, στα βαριά έχουμε ξανακυλήσει. Μην με ξαναπάρεις τηλέφωνο. Έγνοια σου, δεν είχα σκοπό. Βρες καμιά μικρή — το ’χω υπόψη μου. Εμείς τελειώσαμε, δεν σ’ αγαπώ.