Ο λογισμός βολεύεται, παίζει στρατηγικά, μα η ψυχή ανδρειωμένη αντιστέκεται, ορμάει με δύναμη να ξεριζώσει τις ανάγκες. Όταν μπορείς και βλέπεις σαν κλείνεις τα μάτια, καταλήγεις να μην ταιριάζεις πουθενά... Όταν αντέχεις να σκάβεις κάτω από την επιφάνεια ο κόσμος δεν φαίνεται πια απλοϊκός, η Μοίρα δεν παίζει πλέον με τα παιχνίδια της. Συνειδητοποιείς τα ψευδεπίγραφα της θόλωσης, τα κοπάδια και τα μαντριά που τα στεγάζουν... Δεν μπορείς να αποδεχτείς, δεν ανήκεις πουθενά. Όχι δεν είσαι καλύτερος από τους άλλους, αλλά παρατηρείς τα πάντα, διαισθάνεσαι τα επερχόμενα, κι αδυνατείς να συμμετάσχεις στα δρώμενα. Αυτό είναι το τίμημα της διαύγειας, αυτή είναι η κατάρα της καθαρής επίγνωσης. Χάνεις το πλήθος, μα βρίσκεις τον εαυτό σου. Χάνεις τα πάντα, μα βρίσκεις το σταυροδρόμι σου, τον τόπο του ευλογημένου συναπαντήματος, συντροφιά μ' ένα τραγούδι πέραν του κόσμου ετούτου. Πλώρη βάζεις για την άβυσσο, όπου τίποτα δεν υπάρχει.