Όλα τα σήματα συμπεριφοράς αρνητικά. Μετρημένες κινήσεις. Μετρημένα λόγια. Τα μάτια μου ανιχνεύουν τη γλώσσα του σώματος. Αναζητώ Tο βλέμμα. Πουθενά φωτιά. Χιλιάδες συμβουλές περιοδικών από την εφηβεία, εκατοντάδες άρθρα ψυχολογίας καταχωρημένα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ανάκατα πολτοποιημένα ανασύρονται τούτη τη στιγμή, πάνω σου σέρνονται, σ’ ανιχνεύουν. Λογικά, έχει τελειώσει. Κι όμως… Το μόνο που νιώθω είναι… Μην το αφήνεις να πεθάνει. Μια πλάγια ματιά. Το φρούτο που μου προσφέρεις δαγκωμένο απ’ το στόμα σου. Το άγριο βλέμμα σου σ’ αυτόν που με φλερτάρει. «Μην το παρατραβάς φίλε.» Κι ύστερα…. Αυτό το γαμημένο αντίο Που δεν μπορεί να ειπωθεί. Κι αν βγαίνει απ’ το στόμα πώς βγαίνει απ’ την ψυχή; Απρίλιος 2006