Για αυτούς συνολοθεωρητικά είμαι το κενό... Ένα κενό σαν νέφος εξαϋλωμένο. Με κατηγορούν πως είμαι ένα μηδενικό, ένα άχρονο σημείο στον πάτο μιας αόρατης χοάνης, μπροστά στην τελειότητα του απείρου τους και της άνευ ορίων αυταρέσκειάς τους. Μα δεν μπορούν να αντιληφθούν - η Λογική τους κόντρα στην συνειδητότητά τους- τη μαγική ομοιότητα του μηδενός και του απείρου, τον έρωτα τον απεγνωσμένο ανάμεσα στα δυο συμπαντικά σύνορα Για αυτούς είμαι μια ξέμπαρκη ασύμβατη ευθεία, ιλιγγιωδώς απομακρυνόμενη, σ' έναν τρισδιάστατο χώρο πατρίδων, θρησκειών, οικογενειών παράλληλων άνοστων ευθειών, σ’ έναν Χρόνο αυθαίρετα κατανεμημένο. Η πιθανότητα που μου δίνουν να ζήσω στον κόσμο τους, τον ανοίκειο στον όποιον ασύμπτωτο… είναι κι αυτή ίση με το μηδέν. Μα εγώ θα ζήσω! Ανάμεσα στις εξισώσεις της εξουσίας τους και τις γλοιώδεις συναρτήσεις των συναλλαγών τους. Αρκεί, μόνο, να βρω μια ευθεία...να τμηθώ! Κι ένα σημείο...Να φτιάξουμε έτσι απ' το τίποτα ένα νέο επίπεδο, έναν καινούριο κόσμο!