Δεν είμαι τέλεια. Πολλά απ’ αυτά που κάνω έχουν λάθη κι ελαττώματα. Άλλα είναι στραβά και κακοφτιαγμένα, άλλα πρόχειρα και ξεχασμένα. Υπάρχουν όμως μερικά, ανεκτά, υποφερτά, κάποια αρκετά καλά, φτιαγμένα με μεράκι. Ναι, δεν είμαι τέλεια. Και όμως προσπαθώ. Ούτε μ’ ενδιαφέρει που κανένας άλλος γύρω μου δεν είναι τέλειος κι αυτός. Γιατί εγώ καλυτερεύω. Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό προς λεπτό, μαθαίνω, αφομοιώνω, αγαπώ και ζω. Ζω… Μαθαίνω να ζω, μ’ όλα τα ελαττώματα, μ’ όλα τα στραβά, μ’ όλες τις ατέλειες μου. Μαθαίνω ν’ αγαπώ τους άλλους παρά τα ελαττώματά τους. Μαθαίνω να τους αγαπώ με τα ελαττώματα τους και γίνομαι καλύτερη, όχι για να το κρατήσω, αλλά για να έχω κάτι καλύτερο να τους προσφέρω. Ελπίζω να το δεχτούν. Μαθαίνω, γιατί η ζωή είναι μάθηση κι η μάθηση αλλαγή. Αλλάζω. Αυτό δεν είναι ποίημα. Είναι πολύ στραβό για κάτι τέτοιο. Δεν είναι τέλειο. Όπως κι εγώ. Δεν είμαι τέλεια. Αυτό είναι που έχει πλάκα.