Να υπάρχεις χωρίς τίμημα. Να ονειρο\ακροβατείς εκεί που νομίζεις πως σου κάψαν τα φτερα και να πέσεις γελώντας μέσα στο καθημερινό τίποτα. Χωρίς αλεξίπτωτο. Να θυμηθείς εκείνη την κοπελιά που χαμουρευτήκατε σε εκείνο το πάρκο που το κάνανε πάρκινγκ. Να χαμογελάσεις μπρος σ'αυτήν την χαζομάρα που μας τυλίγει και ένα πρωι να πλύνεις τα δόντια σου και να σηκωθείς να φύγεις από αυτή τη σκατούπολη. Να υπάρξεις, έτσι χωρίς λόγο. Χωρίς να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν.