Ηλιοφάνεια σκοτεινή μαράζι άσπρο και βουβό φανέρωμα μου μυστικό διαχωρίζω το αιώνιο κρατάω τη βουή ανασάνω τη φωνή φωνάζω τη γεύση κραυγάζω το φως λατρεύω τη θύμηση κυκλώνω τη φλόγα στηρίζω το πέσιμο φυλάω το σύννεφο μαβί-άσπρο και μπλε βαθύ, θαλασσινό κι απύθμενο Φροντίζω το χτες κραυγάζω το αύριο τινάζω τα χάδια που κλείνω στα μάτια Πηδάω στο διάκενο πληγώνω το αδιάφορο περιορίζω το χρόνο στο δευτερόλεπτο Ξυπνώ…. Φωνάζει το φως-διαμαρτύρεται Όνειρο, πάρε με ξανά κοντά σου κι άφησε με να ακολουθήσω τη ζωή μέσα σου- μέσα απ'την γλυκιά γεύση σου- μη με προδώνεις τώρα που σε χρειάζομαι… Η ώρα περνά και χάνομαι στη καθημερινότητα με τη θύμηση του πλανεμένου ονείρου που με οδηγεί έξω απ΄το σπίτι ….ή μήπως δεν ήταν όνειρο;