Στάλες Ανόητες Βιάζομαι , μονάχα , για να ζήσω . . . Μια ζωή , στη μοναξιά , δεν θέλω άλλη , γιατί μ' έχει κουράσει , η παρουσία της και την παρέα της , δε την σηκώνω , πια . . . Κι η Λάχεση , για κλήρους , μου δίνει , ανόητες ελπίδες , μονάχα , ν' ανασαίνω . . . Κι ας βλέπει , πως βαρέθηκα , σε πρόσωπα , ψεύτικα , ν' αναζητώ , αλήθειες . . . Γιατί , όταν κάποια στιγμή , τη βρήκα , τρόμαξε , φοβήθηκε ! Κι έχω σιχαθεί , τον τρόμο της , τον τρόμο σας ! Ναι ! Τον δικό σας , τρόμο ! Τον τρόμο , να γεννάτε και να μοιράζεστε τα συναισθήματα . . . Τον φόβο , να ονειρεύεστε , μην τυχόν κι απογοητευτείτε . . . Πως ζείτε , στην ασφάλεια , νομίζετε , μα είσαστε , όλοι σας , νεκροί ! Κι εγώ , μονάχος , στο σταθμό περιμένω , μάταια , ένα τρένο . . . Μα πάλι , έρχεται αυτή , ελπίδες φέρνει , σαν τις άλλες . . . Κι εγώ βιάζομαι , σαν αφελής , να ζήσω έντονα , τις στάλες . . . Κι όλο τρέχω , ξωπίσω , από τον αιώνιο μου , Έρωτα , καμιά ανόητη σταγόνα , μήπως του κλέψω . . .