Είπα να γράψω ένα γράμμα Σύντομο όπως η ζωή μου Μες στην σιωπή σαν από θαύμα Να φύγω απ’ την φυλακή μου Μια μέρα δίχως να ρωτήσουν Μου έσβησαν τα όνειρα μου Συμφώνησαν να με κρατήσουν Λουκέτο βάλαν στην καρδιά μου Μένω δεν ζω μες το κελί μου Που είναι δυο επί τρία Και έχει γίνει η αρχή μου Για του εγώ μου την θυσία Μέσα στους τέσσερις τους τοίχους Το σώμα πώς να δραπετεύσει Τα μάτια πώς μέσα από λίθους Να δουν του ουρανού την στέψη Άραγε ήλιου να ‘χει στέμμα Ο ουρανός ή το φεγγάρι; Να ‘χει πανσέληνο σαν κέρμα Ή του γαλάζιου την χάρη Δεν είναι μοναχά το σώμα Κι σκέψη μου εγκλωβισμένη Πριν να προλάβει να δει χρώμα Σε ύπνο βάθη γυρνά και μένει Ψάχνουν να βρουν για ‘μένα λύση Άνθρωποι στα λευκά ντυμένοι Λένε αυτός για να ηρεμήσει Θέλει ζωή στους γύρω ξένη Σε φάρμακα με παραισθήσεις Με ρίχνουνε για να αντέξω Και μου νεκρώνουν τις αισθήσεις Να γίνουν άγνωστα τα έξω Μέσα σε ένα ψυχιατρείο Ένα τρελό με έχουν ορίσει Κάποτε ήμουνα θηρίο Που στο κλουβί το έχουν κλείσει Κάποτε είπα την αλήθεια Κι αυτό το τίμημα πληρώνω Δεν πίστεψα σε παραμύθια Και όσο θα ζω δεν μετανιώνω Μα κάποια μέρα θα πετάξω και θα τα σπάσω τα δεσμά σας να ξέρετε δεν θα ξεχάσω και θα στοιχειώσω τα όνειρα σας