Σε πράσινο λιβάδι με πυκνό χορτάρι, έβοσκε κάθε βράδυ το γνωστό μοσχάρι. Ήταν μοσχάρι παχουλό, γεμάτο με ρυτίδες και από αυτό βρε πιο σαχλό στα σίγουρα δεν είδες! Έτρωγε και μάσαγε χόρτα με γρηγοράδα και σκέφτονταν πως γάμαγε κουκλάρα αγελάδα. Δεν κοίταζε ούτε λεπτό τα τέσσερά του πόδια, όμως με το παραμικρό έλεγε άλλους βόδια! Όμως αυτό το πλήρωσε με τίμημα μεγάλο... Τα ζώα βρε που πλήγωσε, έφυγαν δίχως άλλο. Μια μέρα όλα κίνησαν λιβάδι για ν'αλλάξουν. Έφυγαν και δεν γύρισαν πίσω τους να κοιτάξουν. Τότε λοιπόν κατάλαβε το τρομερό του λάθος, μα δεν ήθελε με τίποτα συγγνώμη να ζητήσει. Έμεινε και τα κοίταζε να χάνονται στο βάθος κι άφησε τον εγωισμό και πάλι να νικήσει... Κι έτσι λοιπόν απέμεινε μονάχο στο λιβάδι... Συγνώμη όμως δε ζήτησε, έκανε το μουλάρι κι ας κάθε που ξημέρωνε το ζώνανε τα φίδια κι ας το '’πνιγε η μοναξιά που είχε κάθε βράδυ. Αυτά που λέω τα'παθε ένα χοντρό μοσχάρι.... Προσέξτε όμως φίλοι μου μη πάθετε τα ίδια!