Τ' άσπρο το μολύβι του έβγαλε φτερά στο φτωχό καλύβι του φώτ' αστραφτερά κι είπανε τα όνειρα κάλαντα να πουν, όνειρα απ' το Άμστερνταμ ως το Καμερούν. Γκρέμισ' η λαχτάρα του πείνα, φυλακές γέμισ’ η Σαχάρα του χιόνια, μουσικές έλαμπαν τα έλκηθρα σαν βεγγαλικά του ‘δινε ο άγιος δώρα μαγικά. Είχε τα χαράματα χέρια αδειανά θύελλα τα κλάματα σήκωσαν βουνά, Θεέ μου δεν του έστειλες ρούχα και φαί του μικρούλη του Χακίμ, του Χακίμ, από την Αφρική.