Το γέμισες μαχαίρια το κρεβάτι μ΄ αγκάλιασες και μ΄ έριξες εκεί και θες να βγαίνω κάθε Κυριακή και να ΄χω τα μαχαίρια σου στην πλάτη. Γιατί μωρέ πικρόψυχε κι αδάκρυτε και ξένε τα έρμα τα ματάκια μου που κλαίνε, τι σου φταίνε; Τα πρόσταξες κι απόψε τα μαχαίρια και πήρες την καρδούλα μου μ΄ αυτά και θες να βγαίνεις δώδεκα μ΄ εφτά και να ΄χεις την καρδούλα μου στα χέρια. Γιατί μωρέ πικρόψυχε π΄ ότι ζητάς το κάνω να ζήσω μου τ΄ αρνήθηκες, μη θες και να πεθάνω.