Στο μέτωπό σου μια θάλασσα αναπαύεται· του φόβου οι σταγόνες, δελφίνια που παίζουν. Μέρα τη μέρα δυναμώνει το κύμα της, αναριγά, τα αρμυρίκια δαγκώνει. Καταλαβαίνει πως ήρθε η ώρα της, ήρθε η ώρα να πει την αλήθεια. «Νυν απολύεις τον δούλο σου, δέσποτα» και σε σκεπάζει, όπως η μάνα τη νύχτα.