Γυρίζω και είμαι σαν ένα ρούχο παλιό φαγωμένο από μέσα. Κρύες ανάσες με διαπερνούν και με μουσκεύει μια παλιά βροχή Από πού αρχίζει και πού τελειώνει ο κόσμος; Απέραντα χωράφια υγρά μ’ εκμηδενίζουν. Και αυτό το κοράκι πάνω στη γέρικη μοναχική λεύκα κοιμάται από τη μέρα που λείπω