Τα στερνά της λόγια τα `χω στο χαρτί γραμμένα κι αν για κείνη δεν υπάρχω, ζει αυτή για μένα. Τ’ όνομά της πάντα λέω κι ο καημός με καίει κι αν αυτή γελά που κλαίω, η καρδιά μου φταίει. Το κιτρινισμένο γράμμα θυμητήρι το κρατώ, μια και στο φριχτό μου δράμα ήτανε αρχή αυτό. Πίνω μήπως την ξεχάσω κι ο καημός μ’ αφήσει, μα το νου μου πάω να χάσω πριν ο πόνος σβήσει. Μες στη σκέψη μου υπάρχει πάντα η μορφή της κι ας μου λέει πως δε θά `ρθει η υπογραφή της.