Στείρα η νύχτα καταλήγει σε άλφα στερητικό και τα χνώτα του ύπνου ανακυκλώνουν, χωρίς ούτε μια πινελιά από κόκκινο, π:αρείσακτα όνειρα που επιμένουν να επανέρχονται. Αυτοί που έφυγαν αραίωσαν τις επισκέψεις κι ούτε που θυμούνται πια στίχους ποιητών που αγάπησαν — ούτε κι αυτούς του ποιητή της Σαμαρκάνδης. Ένας πλανήτης ανάδρομος ακολουθεί την ανάπηρη έμπνευση ενώ βυθίζεται στον βραχίονα αστερισμού που χάνεται, εκεί που κάποτε ο έρωτάς σου ήταν πανσέληνος χειμώνα μήνα.