ο ίδιο δάσος μας ακολουθεί με τα δέντρα και τα πουλιά και τα φύλλα με το ποτάμι ραγισμένο στου κοριτσιού τη μεγάλη φωνή -το φόρεμά του πνίγηκε μονάχα- το ίδιο δάσος… στις παρομοιώσεις των σκιών αδηφάγο στων κυνηγών τ’ απαράλλαχτα μάτια ανυποψίαστο το ίδιο δάσος μας ψιθυρίζει πίσω μη δεις.