Ανοίγω τα χέρια μου να αγκαλιάσω το χειμώνα στο παγκάκι. Όπως κάθε που ήμουνα πλάι σου, άνοιγα το παράθυρο ν ’ αρπάξω την Αγάπη. Θυμάμαι μόνο σπασμένα πράγματα: καρδιές, μπρελόκ, κλειδαρότρυπες, χάδια… Κοιτώ κυρίως αδιαίρετα πράγματα… ψυχές, όνειρα, υποσχέσεις, μάτια… Μέχρι να φτάσω στο σταθμό, αδιάκοπα με απασχολεί αυτό το ένα πηλίκο: – ψυχή δια καρδιά, όνειρα δια μπρελόκ κλειδαρότρυπα δια μάτια – Και έτσι είναι που μια ζωή …χάνω το τρένο.