ΑΓΡΙΑ που ’ναι η λάβα σου, και ένα κουτάκι σπίρτα να μην έχει στο συρτάρι. Αποτραβιέσαι από μένα μακριά σαν τα λουλούδια, έτσι γιατί σ’ αρέσει, γιατί το ’θελες. Μα δεν αγαπιέται αυτή η αγάπη. ’Άντε μέχρι τα γόνατα αυγουστιάτικα να σε γεμίσει φεγγάρια.