Δίχως σπίτι και πατρίδα και κορμί όλο πληγές. Mε το όπλο αγκαλιά μου πάνω στις βουνοπλαγιές χάνω απόψε τη ζωή μου μα κανείς να μη νοιαστεί. Ο αγώνας, ως τη νίκη, πρέπει να συνεχιστεί Ο αγέρας το κορμί μου στη κρεμάλα σαν κουνά θα σφυρίζει "εκδικηθείτε", "βάψτε μ’ αίμα τα βουνά". Κι απ’ τ’ αρμένικα τα βόλια σαν θερίζοντ’ οι εχθροί στα ουράνια θ’ αγαλλιάζει η πικρή μου η ψυχή. Ειμ’ Αρμένης στρατιώτης, είμαι ο Πέτρος Σερεμτζιάν οι εχθροί γύρω τριγύρω στην κρεμάλα με τραβάν. Χάνω απόψε τη ζωή μου μα κανείς να μη νοιαστεί ο αγώνας ως τη νίκη, πρέπει να συνεχιστεί.