Υγρό σκοτάδι κι ύστερα φως κήπος δακρύων σπιθόβολες κραυγές πίσω απ’ τους λόφους κύμβαλα, κρόταλα εφήμερες χαρές και νίκες κι ανεμοσκορπίσματα. Κι ύστερα φως κι ύστερα γυμνός κι ύστερα τίποτα χωρίς καν τ’ όνομα σου. Πηχτό σκοτάδι, νερό πέτρες και κόκαλα. Και ξανά στο φως ν’ ακούς τα παραμύθια που γλυκαίνουν την αλήθεια να κοιτάς ακίνητος τα όνειρά σου που καλπάζουν στο φως χωρίς επίγνωση, χωρίς αιδώ.