Οι σκλάβοι κοιμούνται, οι σκλάβοι πεθαίνουν μες στις παράγκες της άχαρης πόλης. Ο ήλιος στενάζει, τ’ αστέρια σωπαίνουν κι η φόνισσα μοίρα τα χέρια της μόλις απλώνοντας, κράζει: «ευπείθεια στους νόμους» Οι σκλάβοι ξυπνάνε — ντουφέκια βροντάνε το γαίμα ραντίζει τους δρόμους κι εύτύς οί καμπάνες της πόλης χτυπάνε.