Χωρίς το αιωνόβιο ροχαλητό του πεύκου δε θα ‘χαν τούτες οι πέτρες ιστορία κι η λεύκα θα υπέφερε από ένα κάποιο αίσθημα ανασφάλειας• γι’ αυτό τις νύχτες οι Κρηναίες βλέπουν τη λεύκα λυγερή να τρέχει στους βραχότοπους για τις μεριές του πεύκου, γι’ αυτό κι η Πούλια κάθε νυχτιά τηράει ένα δάκρυ στα μάγουλα των αχνισμένων άστρων.