Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν σαν στήλες δύο δύο μες στα γραφεία. Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η πολιτεία κι ο θάνατος που τους ανανεώνουν. Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν αθώα λευκά χαρτιά χωρίς αιτία. "Συν τη παρούση αλληλογραφία έχομεν την τιμήν..." διαβεβαιώνουν. Και μοναχά η τιμή τους απομένει, όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους, το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι. ...Παίρνουν κάστανα σκέφτονται τους νόμους, σκέπτονται το συνάλλαγμα τους ώμους σηκώνοντας οι υπάλληλοι, οι καημένοι...