Νιώσαμε πως δε μαστορεύεται η αγάπη κι ούτε ακολουθεί σαν πιστό σκυλί τις τρομαγμένες ψυχές. Κι ούτε υπόσχεται ανάπαυση μήτε εξαγοράζεται με ράβδους σοφίας ή χρυσού. Είδαμε το πρόσωπό της που δεν ήταν άσκαφτο μα ούτε φαγωμένο. Ο καρπός που δε βαστά πια στο δέντρο αλλά και δε χαραμίζεται στο χώμα μήτε στα άγουρα σπάργανα της άγνοιας. Μια λαχτάρα κρέμεται από το δέντρο της Ζωής έτοιμη ν’ αφήσει τη μήτρα, έτοιμη για βρωση.