Στο ρομβοειδές σου σχήμα τα χέρια δέονται Τα δάχτυλα λυγούν απερίφραστα Οι καρποί έσονται άγουροι στον τόνο τους Που δεν άνοιξες ακόμα κουκουνάρι * * * * * * * * Ανταύγειες ζωής φωτεινές στο πέραν του ορίζοντα λαμπρύνουν, έπακρον το μύθευμα και τη στιγμή ζωσα