Χτύπα, τον στίχο με το σφυρί να πάρει τη μορφή του κόσμου. Σπίθες να πετάξουν τα μάτια να καεί το ξερό δάσος της μνήμης ν’ αναστηθούν τα κομμένα δέντρα που αγαπήσαμε και τα χέρια να σκάψουν τη γη ώσπου ο σπόρος σου, Ποίηση, να καρπίσει και να θρέψει τους πεινασμένους.