Δεν κατανοούμε μήπως και δε δεχόμαστε το τέλος την έκρηξη εκείνη τη μικρή που τον πυρήνα σπάζει του θαύματος της ζωντανής μας ύλης; Έτσι τάχα διαφέρουμε από τ’ άστρα που σβήνουνε σε τροχιά στη σιωπή ή τους σπινθήρες που κυλά αδιάφορα ο άνεμος στα ρείθρα των λεωφόρων; Ή τέλος μοιάζουμε με τις πυγολαμπίδες που εν πτήσει χάνονται μες στο σκοτάδι; Και στάζει του φωτός το κάλυμμα νεκρό πάνω σε ξεραμένα φύλλα και βότανα καμένα.