Στην φτώχεια μας την αυλή κάποια πίκρα μας τυλίγει πάντα υπάρχει καρδιοχτύπι και το δάκρυ δε μας λείπει Στην φτώχεια μας την αυλή η χαρά μας είναι λίγη αλλά μάθαμε όταν κλαίμε Δόξα το Θεό να λέμε Στην φτώχεια μας την αυλή βγήκε ένα λιγνό δενδράκι Δε μας νοιάζει το καημένο έτσι που `ναι μαραμένο Στη φτωχειά την αυλή θα `ρθει το καλοκαιράκι το δεντράκι μας θ’ ανθίσει κι η ζωή θα ξαναρχίσει