Μας κοιτάζουν με μάτια ιδρωμένα στις θεατρικές ανάσες τους λικνίζοντας τα λόγια ύστερα γυρίζουν πρόσωπο αργά σα να `ταν οι ώρες μας δικές τους και τα καρφιά ξεκολλάνε απ’ τη λήγουσα όπως τότε που φωνάζαμε φτου ξελευθερία κι εννοούσαμε τη μοναδική θάλασσα που μας γνώριζε