Πόθε μου σκοτεινέ, κάνεις κομμάτια το καθρεφτάκι που έχωσαν στα δόντια τ’ αγοριού και κυκλωμένος τώρα από παντού, βγάζει τη γλώσσα του, τη σελήνη. Ότι αγαπώ η κατάρα το χτυπά κι εγώ το πνίγω μέσα στη λεκάνη και βγαίνει πάλι η γάτα η σύφιλη, και κάνει βάρδια πάνω μου το βράδυ. Η σάρκα του κελιού μου είναι από θάλασσα, σ’ αυτήν ξεμολογιέμαι σαν σημάνει, η ώρα για να βγω απ’ αυτή τη κόλαση και ο δαίμονας που μου έσπειραν στη ράχη. Τρελό περήφανο καλπάζει άτι. Τρελό περήφανο καλπάζει άτι. Πάνω στο νυφικό σας το κρεβάτι. Η σάρκα του κελιού μου είναι από θάλασσα, σ’ αυτήν ξεμολογιέμαι σαν σημάνει, Η ώρα για να βγω απ’ αυτή τη κόλαση και ο δαίμονας που μου έσπειραν στη ράχη. Τρελό περήφανο καλπάζει άτι Πάνω στο νυφικό σας το κρεβάτι.