Τώρα που άφησες τις μέρες να τρέξουν γυμνές στους καιρούς που σου δόθηκαν τα χαμένα φεγγάρια αδιάφορα κι αμέριμνα για την απόσταση που κράτησες, αθώα, δίχως φραγμούς και θνητές τύψεις, γυρίζουν το πρόσωπο να χύσουν φως στα σκοτάδια των νέων καρπών.