Ταξίδευες στον ίσκιο της ζωής με την χαρά στην κωμική της φάση. Μπροστά στην άπιαστη ευτυχία λαμπρά τα αισθήματα κι οι χειρονομίες. Ονειρευόσουν γλυκά τον ήλιο και χάριζες ολάκερο φεγγάρι στον πρώτο σκλάβο της ζωής σαν έπινες τις πρώτες πίκρες σ’ ένα ποτήρι αδειανό κι αχρωμάτιστο. Μικρές οι μπόρες της φετινής σου Άνοιξης, μικρές κι οι καταιγίδες. Άπιαστες κι αυτές οι αβρόντητες ελπίδες που μαζεύεις δειλά απ’ την πρωινή βροχή.