Στέκουμε γλυκιά μου απέναντι σε κρυστάλλινους ανθρώπους διαφημίσεις σηματοδότες, οράματα μουσκεμένα απ’ το δάκρυ χωρίς πόδια σαν άσφαλτος που ανάβει και μαραίνει χωρίς ελπίδα βροχής. Δε θέλω να στο λέω: Τρένα σ’ αυτή την εξορία δεν περνάνε.