Καθηλωμένη μπροστά στον καμβά με το λευκό να σε γδύνει, τακτοποιείς το κραγιόν στο καθρεφτάκι. Ακολουθεί η κάθοδος των σωμάτων, τα φιλιά εκείνη την Άνοιξη στο πάρκο με τους ερωδιούς. Ακούς τα σκυλιά πώς αλυχτούν στη γέφυρα πάνω από το ποτάμι, ναι, αυτός ο θρήνος φτάνει μέχρι τη δική μας πόρτα. Αναζητούν σαστισμένα μια πατρίδα, ένα χάδι. Ποιος όμως μπορεί να εγγυηθεί την πολυτέλεια της αφής;