Όμηροι, εκ γενετής άλλωστε, στο πεπρωμένο Την ανυπόδητη ξύναμε σκουριά Αιώνια ν’ αποκτήσει μνήμη η στιγμή. Κληρονόμοι κραυγαλέων φιλιών Στις αδιάγνωστες καταφεύγαμε στοές της σιωπής και του βάθους. Στοχαστικός τότε δισταγμός χάιδευε τα λαγόνια Καθώς εφήμερα νεύματα μοιραίες δρομολογούσαμε συναντήσεις. Σκαριά αβοήθητα βγαίναμε τις νύχτες έξω απ’ τα ρούχα μας Ολοκληρώνοντας με χρώματα γυμνά Εαρινές διαθήκες σε ξεροπήγαδα.