Είμαι ο μοναδικός ήχος που εξυφαίνεται στον καμβά των σκόρπιων διηγημάτων κάτω από τη νοτισμένη κάπα υπερπόντιου ταχυδρόμου όταν προσμένει τη θαλπωρή της βροχής- η γύψινη πλαστικότητα της ελαφρότητάς μου υπαγορεύει την κίνηση Πρέπει να είναι η εμμένεια στη φιλοσοφική εξήγηση του βήματος προς το εσωτερικό τοπίο αργό σαν οργανική θεμελίωση του έρωτα ενεργοποείται σαν αφόδευση στους στυλιζαρισμένους μου στίχους Για μένα είσαι η Ελπινίκη Όταν διαλέγομαι με το πανομοιότυπο, ορμητήριο Της φιλήδονης σάρκας Στις πτωτικές τάσεις της ανάσας.