Μες του κελιού τη μοναξιά θέτω μα δεν κοιμούμαι Του φεγγαριού το ξένοιαστο σεριάνι συλλογούμαι Αυτός που μένει αδιάφορος στση λευτεριάς τα πάθη Μοιάζει βουγιού που του `χουνε το πανοζεύλι μάθει Σα ιδώ πουλί μες στο κλουβί, ότι πουλί κι αν έναι Δεν ξέρω τι παθαίνουνε τα μάθια μου και κλαίνε.