Ω, τα μαλλιά σου… καθώς τα χτένιζες, άπλωνε γύρω μας ένα δασάκι λεμονιές. Λέγαμε: «Τι τα θέλει αυτά, μέσα στις πέτρες και τ΄αλάτι που σφίγγεται η ζωή μας.» Όμως κρυφά σ΄ευγνωμονούσαμε. Και τράβαγε η ματιά μας νικημένη του λαιμού σου την απρόσιτη ανηφοριά ώσπου χανότανε στα φωτεινά μαλλιά σου. Κι όταν το βράδυ ανάβλυζαν απ΄το λευκό σου μαξιλάρι και πλημμυρίζαν τους γυμνούς σου ώμους εμείς το νιώθαμε από τη μοναξιά μας που λιγόστευε.