Πού να σε κρύψω φτωχή μου ψυχή πού νά `βρω ένα χέρι ζεστό να πιαστώ Γέμισε κλάμα η ακρογιαλιά μοιάζει θαρρείς τ’ όνειρό μου με πουλιά που τους πήρ’ ο βοριάς τη φωλιά και τα τρομάζει η βουή του δρόμου Νύσταξε ο ήλιος, πλαγιάζει νωρίς έγιν’ ο ίσκιος πικρός και βαρύς κι η ψυχή ξαγρυπνά μοναχή στη βροχή Μάζεψε λύπη σπασμένη καρδιά είν’ η χαρά περιστέρι σαν παιδί που πηδά στ’ αψηλό το κλαδί και δε σ’ απλώνει ποτέ το χέρι