Η σύναξη των ποιητών μοιάζει, συχνά με τραγούδι της θάλασσας πότε θρηνητικό, πότε ελπιδοφόρο σαν κύμα οργής ή σιωπής, χειμώνα ή καλοκαίρι. Τον στίχο νύχτα μέρα πλάθουν, μα κάποτε ξεχνούν πως ό,τι γεννιέται δίχως φόβο ή ντροπή καλείται Ποίηση, αντάρτισσα κυρά με τα λιτά μαύρα ρούχα της επανάστασης.