Στο λαγούμι της ζωής φτυαρίζω ώρες και μέρες Κάθε φτυαριά μερικά δράμια αυταπάτης έξω από το λάκκο μερικούς πόντους εγγύτερος στη σάρκα και στα οστά της ύπαρξής μου σοδιάζοντας ό,τι έχω σπείρει Και η ψυχή από ψηλά να κοιτάει ίδια κι απαράλλαχτη Όπως την πρώτη μέρα που άρχισα να σκάβω