Οι νύχτες που περάσαμε ήταν ακίνητες και σιωπηλές προσηλωμένες σε κάτι φράσεις μακρόστενες σαν τα πεζούλια που καθόμασταν παιδιά όταν οι άλλοι δε μας παίζαν . Κάτι φράσεις επίμονες, πιο βουερές κι από τις τύψεις όπως: « Το κακό είναι, ότι κατά διαστήματα αποσπάται η προσοχή σου και δεν πενθείς» ή «Ήρθε το βράδυ και πρέπει να παραδώσουμε». Και πάντοτε ίδια η ελπίδα: αν αφήναμε τις πόρτες μισάνοιχτες αν παραιτούμασταν απ’ τις κουβέντες ίσως και να ακούγαμε απ’ το επάνω πάτωμα τον γέρο να προσκαλεί τους πεθαμένους φίλους του ανοιγοκλείνοντας εξαίσια ένα παλιό ακορντεόν.