Κι έπειτα σώπασες όπως σωπαίνει μια βρύση χαλασμένη όταν αδειάζει το δωμάτιο ή όπως το πρόσωπο γυρίζεις απ’ την άλλη και πια ούτε «μνήσθητι μου» ακούς ούτε στο «ίνα τι» μια ερμηνεία δίνεις μόνον ο ήχος των καρφιών επίμονος και δελεαστικός να ξεμοναχιάζει τον έρωτα στο λήμμα «Τετέλεσται«