Τα μεσάνυχτα -συνήθως μεσάνυχτα- που διάττοντα ποιήματα λυμαίνονται τον ύπνο σου η γυναίκα μες στα μαύρα κατεβαίνει απ’ το κάδρο της πρόχειρα κάπου ακουμπά τα λουλούδια που όλη μέρα ασάλευτα διχοτομούσαν τις παλάμες της ή εξαγοράζει με αυτά τη σιωπή γειτονικών θαλασσογραφιών. Λύνει τους επιδέσμους από τα παράθυρα κι ακροπατώντας με επιθέματα μέντας και γάζες πλησιάζει το κρεβάτι σου. Το ξέρει άλλωστε καλά: τόσοι πόλεμοι άδοξοι, τόσες μάχες χαμένες ξέρει καλά μετά τι απομένει… Ένας στρατός νικημένος από την εύφλεκτη αφή κι εγκαύματα που διανυκτερεύουν κάτω από τα σκεπάσματα.